Karp na polskie stoły trafił dopiero po wojnie. Trafił gdyż jest to ryba tania i łatwa w hodolwi. Dzisiaj gospodarstwa rybackie w Polsce hodują około 15 tysięcy ton karpia rocznie. Karp pochodzi z Azji. W polskich odach nigdy nie żył, ale jest taką rybą, która idealnie przyswaja się do zmiennych warunków. Tradycja karpia współcześnie. Mimo że od upadku komunizmu minęło ponad 30 lat, karp nadal jest popularną rybą na wigilijnym stole w wielu polskich domach. Panierowany i smażony (lub w Inną nazwą tej ryby jest burbot. Jest jednym z najbardziej poszukiwanych gatunków ryb przez wędkarzy, ze względu na smaczne i delikatne mięso. Miętus jest rybą drapieżną, z wyjątkowymi umiejętnościami polowania. Odpowiednie cechy umożliwiają mu skuteczne chwytanie i połykanie zdobyczy. Sumik karłowaty jest drapieżną rybą słodkowodną. Pochodzi z Ameryki Północnej, a do Polski został sprowadzony w XX wieku. Ryba ta żywi się ikrą i narybkiem rodzimych ryb. Jest bardzo odporna na niesprzyjające warunki, takie jak niski poziom tlenu, zanieczyszczenie wody czy jej podwyższona temperatura. Okoń jest rybą drapieżną, którą koniecznie złowić musi każdy spinningista. Gatunek ten zaliczyć można do przebiegłych i wbrew pozorom złowienie dużego okazu nie jest przysłowiową bułką z masłem. Przy okoniowych wyprawach wędkarskich z pewnością przyda się umiejętność „czytania wody”. Halibut to prawdziwe bogactwo kwasów Omega-3, kluczowych dla zdrowia. Ta morska ryba jest nie tylko smaczna, ale także może pomagać w walce z nowotworami, takimi jak rak piersi, prostaty i okrężnicy. Halibut, mimo że jest mniej znaną rybą, oferuje niesamowite korzyści dla zdrowia. Wyróżnia się wysoką zawartością fosforu, magnezu . W Bałtyku występuje wiele gatunków ryb. Wiele z nich jemy na co dzień, lecz wartych spróbowania jest znacznie więcej. Ryby bałtyckie niestety ciężko kupić w marketach. Nawet popularny łosoś najczęściej pochodzi z hodowli norweskich, choć nasz bałtycki jest o wiele smaczniejszy. Jeśli zależy nam na rybie prosto z kutra, to należy wstać wcześnie rano i udać się na przystań rybacką. Tam dostaniemy świeżą rybę, którą na miejscu wypatroszą nam rybacy. Potem wystarczy ją doprawić, wrzucić na patelnię lub na grilla i rozkoszować się morską ucztą. Podczas pobytu nad Bałtykiem polecamy rybną do zapoznania się z rybami bałtyckimi i także innymi, które oferowane są w miejscowych smażalniach i występujące w wodach Bałtyku:Śledź bałtycki (18-24 cm). Mięso miękkie, tłuste, wyrazisty smak, dość we wschodniej części Morza Bałtyckiego. Śledź bałtycki jest skarlałą formą śledzia oceanicznego, jest przy tym od niego znacznie mniej tłusty. Doskonale smakuje z pataleni, a także (16 cm). Mięso ścisłe, soczyste, o dość wyrazistym tłuszczu w mięsie tej ryby to tylko 12%, jest źródłem różnych witamin i mikroelementów.. Szprot jest to mała ryba z rodziny śledziowatych. Wyglądem przypomina młodego śledzia. Cechą szczególną tej ryby jest szorstka krawędź brzucha. Ciało szprota pokryte jest srebrnymi łuskami, które są niebieskawe na (30-90 cm). Mięso białe, soczyste, delikatne, o łagodnym, słodkawym smaku, mało długość ciała dorsza żyjącego w Bałtyku wynosi od 30 cm do 70 cm. Dorsz bałtycki występuje w rejonach od Cieśnin Duńskich do Zatoki Botnickiej. Dorsz wytrzymuje różny stopień zasolenia wody. Jednak istnieją obszary w Bałtyku, na przykład Zatoka Botnicka, w których z powodu niskiego zasolenia dorsz nie występuje. Młode dorsze występują w płytkich, przybrzeżnych wodach, a osobniki dorosłe przebywają na otwartym morzu. Najczęściej dorsz przebywa na głębokości 220 metrów, ale czasem schodzi nawet na głębokość 600 (60-100 cm). Mięso suche, o łagodnym w Oceanie Atlantyckim i w morzach przyległych (Morze Śródziemne, Północne, Bałtyckie i Czarne). U nas belony można spotkać w płytkich wodach przybrzeżnych Bałtyku oraz otwartym morzu. belona ma ciało bardzo mocno wydłużone w kształcie strzały, okrągłe w przekroju. Linia boczna wyraźna przebiegająca wzdłuż brzucha, głowa podłużna z paszczą w kształcie dziobu wyposażoną w rzędy zębów. Jej grzbiet jest ciemnoniebieski, bądź ciemnozielony, boki srebrne, bardzo lśniące, brzuch zdecydowanie biały z żółtym połyskiem. Belona to typowy drapieżnik polujący blisko powierzchni wody na ławice cierników, śledzi i szprotów oraz drobne zwierzęta (płastuga) (25-30 cm). Mięso białe, soczyste, o łagodnym to ryba bałtycka, która w ciągu dnia jest zakopana w piachy, a żeruje intensywnie po zmroku. Flądry odżywiają się najczęściej ikrą ryb, małżami i owadami. Flądry charakteryzują się asymetryczną budową ciała. Dorosłe ryby bardzo dużo czasu przebywają na dnie morza. Poruszają się na lewym boku, a ich prawe oko jest przemieszczone na lewą stronę (90-100 cm). Mięso białe, delikatny głównie w polskiej części Bałtyku. Ciało tej ryby jest prawie koliste. Ubarwienie ciała jest zależne od podłoża. Turbot osiąga różne rozmiary, zależnie od warunków środowiskowych. W Bałtyku znajdują się okazy, które dorastają nawet do około 50 cm długości. Metrowy turbot osiąga wagę nawet do 18 kg. Populacja bałtycka jest dojrzała już w trzecim roku życia. Turboty zjadają głównie małe cm). Mięso białe, delikatne, tłuste, łatwo odchodzące od nielicznych kształtem przypimina śledzia, zazwyczaj jest nieco mniej smukła. Głowa mała, o spiczastym, często nawet wyciągniętym w kształcie nosa pysku. Łuski większe niż u łososiowatych, linia boczna pełna. Wąsko wycięty otwór gębowy sięga do przedniej krawędzi oka. Boki i brzuch białe lub srebrzyście (40-70 cm). Należy do najszlachetniejszych ryb o bardzo delikatnym smaku. Jej mięso jest białe, chude, jędrne, łatwo oddziela się od do 70 cm długości i maksymalnie 3 kg masy. Charakteryzuje się płaskim, owalnym kształtem ciała z oczami po tej samej stronie tułowia. Płetwa grzbietowa rozpoczyna się tuż za głową i sięga nasady ogona. Strona grzbietowa szarobrązowa do czerwonawobrązowej z dużymi, ciemnymi, nieregularnie rozmieszczonymi cętkami. Żeruje nocą zjadając bezkręgowce, a czasem małe (50-200 cm). To ryba luksusowa, o wybornym białym, delikatnym, jędrnym i soczystym mięsie, Węgorz prawie nie ma ości, jest jednak tłusta i osobniki wędrują z wód słodkich do morza. Na bytowanie wybiera miejsca ciepłe i obficie porośnięte, o dnie mulistym, aczkolwiek spotyka się go także w wartkich rzekach o dnie kamienistym. Żyje przy dnie. Zimę spędza zagrzebany w mule. Przed osiągnięciem dojrzałości płciowej żyją w wodach śródlądowych – samice w głębi lądu, samce w zasięgu wód słonawych. Samica osiąga nawet do 200 cm długości i wagę do 9 kg. Samce są mniejsze od samic i osiągają długość do 60 (65-150 cm). Mięso ścisłe, tłuste, soczyste, pomarańczowo-różowe, wyrazisty smak, małoościsteWystępuje w północnej części Atlantyku, w rzekach Ameryki Północnej, w Europie od Portugalii po Morze Białe, Północne i Bałtyk. Dorasta do 150 cm długości i 24 kg masy ciała. Według ustnych przekazów łososie z populacji drawskiej (zwane również królewskimi) osiągały 150 cm i aż 46 kg masy. Łuski drobne, mocno osadzone. Linia boczna dobrze widoczna. Na linii grzbietu występuje mała, czerwono-szara płetwa tłuszczowa. Głowa z wielką i silnie uzębioną paszczą. Podczas tarła samce zmieniają ubarwienie na czerwonawe, a żuchwa przybiera kształt haka. Młode mają na bokach ciemne i czerwone plamki. Osobniki dorosłe mają nieregularne czarne plamy na górnej połowie ciała. Łosoś jest rybą (30-50 cm). Mięso białe i chude, dość we wszystkich wodach słodkich w Polsce (w rzekach, jeziorach i stawach, z wyjątkiem gór), także w wodach przybrzeżnych krótkie, wysoko wygrzbiecone, bocznie ścieśnione, w wodach ubogich w pokarm bardziej wysmukłe. Głowa krótka, szczęka nieco wysunięta przed mały, końcowo położony otwór gębowy. Grzbiet ciemnobrązowy lub szaroczarny z niebieskawym lub zielonkawym połyskiem, boki jasnosrebrzyste, brzuch biały. Płetwa grzbietowa i ogonowa są szare z czerwonawym odcieniem. Płetwy piersiowe najdłuższymi promieniami sięgają nasad płetw brzusznych, inne płetwy czerwonawe. Tęczówka oka czerwona. Zjada zarówno pokarm roślinny jak i (40-150cm) - Mięso: białe, jędrne, chude, suche i to ryba słodkowodna, występująca w Bałtyku przy ujściach rzek. Osiąga długość do 1,5 m i masę do około 10 kg. Okazy ponad 15–20 kg są rzadkie. Notowany rekord masy wynosił 35 kg. Ciało szczupaka pospolitego jest spłaszczone, opływowe. Głowa wydłużona, ze zwężającymi się szczękami i bardzo szerokim spłaszczonym pyskiem. Zęby szczupaka na żuchwie są skierowane do środka i bardzo ostre, szczęka jest ich pozbawiona. Ponadto liczne zęby występują na kości podniebiennej, kościach międzyszczękowych, lemieszu, kości gnykowej oraz łukach skrzelowych. Łuski są dosyć małe, owalne, mocno osadzone w skórze. Linia boczna dobrze rozwinięta, często poprzerywana, posiada dwa lub trzy rozgałęzienia wzdłuż boków. Na głowie znajdują się liczne jamki zmysłowe. Płetwy grzbietowa i odbytowa są przesunięte mocno do tyłu i położone blisko siebie. Ubarwienie zmienne w zależności od warunków środowiska. Jest świetnie przystosowany do życia wodnego drapieżnika, normalnie nie jest aktywnym myśliwym, choć zalicza się do najbardziej drapieżnych ryby bałtyckie: ostrobok, witlinek, kur diabeł, węgorzyca, ostropłetwiec, tasza, dobijak, tobiasz, babka, dennik, wężynka, krąp i ciernikRyby niebałtyckie, powszechnie dostępne w sklepach, restauracjach i smażalniach:Morszczuk (60 cm). Mięso miękkie, białe, delikatny smak, mało Wschodni Ocean Atlantycki, szelf kontynentalny na głębokościach od 70 do 1000 m, Morze Śródziemne oraz wzdłuż południowych wybrzeży Morza (30-60 cm). To niezbyt oścista ryba o chudym, białym, delikatnym, smacznym to atunek ryby z rodziny dorszowatych. Występuje w północnych morzach Pacyfiku. Ma duże znaczenie w rybołówstwie, zwłaszcza koreańskim i japońskim. Jest jedną z najważniejszych ryb konsumpcyjnych – corocznie odławia się ponad 3 miliony ton mintaja alaskańskiego, z łowisk rozciągających się na Pacyfiku, od Alaski po północną (60-120 cm). Mięso ścisłe, białe, tłuste, o delikatnym smaku, średnio w wodach północnego Atlantyku i Pacyfiku. Największy przedstawiciel (60cm). Mięso białe, jędrne, chude mięso z niedużą ilością w Europie w oraz Azji. Aklimatyzowany na Irlandii i w Australii. Występuje zarówno w wodach płynących jak i stojących a także w słonawych wodach przybrzeżnych. Młodsze osobniki często tworzą ławice, starsze żyją w niewielkich grupach bądź samotnie. Osiąga 60 cm długości i masę ciała do 4 kg. Ciało wysokie, bocznie spłaszczone. Pokrywy skrzelowe zakończone ostrymi kolcami, a ich górna krawędź jest ząbkowana. Otwór gębowy duży, przedni, tylna krawędź szczęki sięga do (70-130cm). Mięso białe, delikatne, jędrne, soczyste, niezbyt tłuste i prawie bez w Europie od dorzecza Renu i Rodanu po Morze Kaspijskie oraz południową Anglię. Brak go w północnej Skandynawii, północnej Rosji oraz na półwyspach Apenińskim i Bałkańskim. Występuje w jeziorach, zbiornikach zaporowych, średnich i dużych nizinnych rzekach, wyrobiskach oraz w płytkich wodach przybrzeżnych Bałtyku. Preferuje głębokie, mętne wody o twardym, piaszczystym, żwirowatym bądź gliniastym dnie. Jest wrażliwy na niedobór tlenu. Osiąga długość do 130 cm i masę ciała do 15 kg. Ciało wydłużone, lekko bocznie spłaszczone. Oczy duże, opalizujące, świecące w ciemnościach. Płetwy grzbietowe dość daleko oddalone od siebie. Okoń – przedstawienie gatunku Okonie są rybami bardzo powszechnymi w naszym środowisku wodnym. Od setek lat dostępne są w polskich wodach i uznawane były za atrakcyjne ryby pod względem konsumpcyjnym już w średniowieczu. Dziś, pomimo spadku zainteresowania okoniem, wielu wędkarzy nadal chętnie łowi te ryby. Wynika to z ich: waleczności a jednocześnie częstego żerowania, możliwości złowienia naprawdę dużej sztuki, smaku, okonie należą do najzdrowszych i najsmaczniejszych ryb żyjących w polskich wodach. Okoń posiada charakterystyczną, masywną budowę ciała oraz czarne pręgi układające się równomiernie w poprzek ciała. Jego pysk jest duży, masywny i wydłużony, a charakterystyczną cechą jest ostra, płetwa grzbietowa, która jest chyba najbardziej charakterystycznym elementem tego gatunku ryby. Ponadto, wszystkie płetwy okonia przypominają końcówki lotek i są dosyć charakterystycznie zakończone. Okoń posiada dwa tak zwaną „tarkę” w otworze gębowym oraz jeden rząd zębów na dolnej i górnej wardze. Jest rybą drapieżną, nie gardzi jednak również pokarmem roślinnym, a także martwymi rybami oraz robakami. Na co łowić okonia Okonie są rybami dosyć agresywnie żerującymi zatem ich złowienie nie jest trudne. Należy jednak pamiętać o tym, że okoń może być stosunkowo trudną rybą do zacięcia. Czemu? Przede wszystkim ze względu na sposób brania, gdyż okonie raczej podgryzają przynętę niż łapczywie ją łykają jak karpie, a także ze względu na kształt pyska. Stąd do łowienia okoni stosuje się albo wędki wklejane. Jest to typ wędki z delikatną, wklejaną końcówką, która pozwala wygodnie łowić okonie. Albo też łowi się je na delikatny zestaw, często spławikowy, który pozwala zacinać okonia w górę. Okonie można łowić: na spinning, na lekkie wędki z miękką szczytówką, na spławik, najlepiej na delikatną matchówkę lub bata, na grunt, gdzie jednak nastawiamy się na większe sztuki. Najlepsze efekty to oczywiście łowienie na spinning, gdzie okoń chętnie żeruje na twisterach lub małych woblerach. Wiosną czy latem nie gardzi on jednak solidną rosówką, im większą tym lepiej, temu też nie zaleca się zawijania jej na haku, lecz zaleca się aby jej końcówki luźno zwisały. Gdzie i kiedy najlepiej łowić okonie Okonie są rybami bardzo popularnymi w naszych rzekach i jeziorach, stąd też, poza pewnymi wyjątkami, możemy je łowić niemalże wszędzie przez cały rok. Niemniej, etyka wędkarska mówi, że luty i marzec powinny być miesiącami wolnymi od połowu okoni. Dlaczego? Ano, przede wszystkim dlatego, że okoń jest wówczas na tarle i jest dosyć żarłoczny. Powinniśmy wtedy zaprzestać połowów, gdyż narażone są najbardziej duże okazy okonia, które są doskonałymi reproduktorami. Okonie łowi się dobrze wiosną i jesienią, wykorzystując spinning. Wtedy też najlepiej jest uzbroić się w twistera, rippera lub niewielkiego woblera. Te ostatnie są bardzo łowne szczególnie na rzekach, gdzie okoń lubi przynętę, która trzyma się w miejscu w nurcie. Lato oraz zima, to okres pewnej stagnacji. Latem, do łowienia okoni najlepiej sprawdzają się robaki i rosówki, a najbardziej łowną metodą jest metoda spławikowa. Zimą okonie łowi się pod lodem, a ochotka na mormyszce jest najlepszą na nie przynętą. Kategoria: Poradniki Szczupieńczyk karłowaty i jego odmiany Mały i drapieżny Szczupieńczyk karłowaty (Epiplatys annulatus) ma bardzo trafioną nazwę, bo dorasta do 4 cm i wygląda jak zminiaturyzowana wersja szczupaka. Jednak nie jest z nim spokrewniony i bliżej mu do karpia niż akurat Esox Lucius, czyli naszego rodzimego szczupaka pospolitego. Co prawda, zachowuje się jnaczej niż zagrzebka, ale jest drapieżnikiem (podobnie jak kolcobrzuch karłowaty) aktywnie polującym na drobne owady i zooplankton. Jest pięknie ubarwiony. Ciało ma ciemno – kremowe paski, a płetwy są czerwone i niebieskie. Samce są większe i bardziej kolorowe od samic. W zależności od miejsca połowu ryby mogą się różnić odcieniami kolorów na płetwach i podstawowym ubarwieniem ciała. Niekiedy szerokie ciemne pasy są bardziej wyraziste, a niekiedy prawie niewidoczne. Oczywiście wiele zależy też od warunków, w jakich ryby są trzymane. Naturalne środowisko szczupieńczyka Naturalnym środowiskiem Epiplatys annulatus są płytkie pół- bagienne zbiorniki w Afryce. Z tym wiąże się ciekawa historia szczupieńczyków (konkretnie rodzaju Epiplatys). Te drobne bagienka okresowo stają się większymi rzekami, po czym znowu podsychają i odgraniczają się od pozostałych mniejszych bagienek. W każdej niecce pływają jakieś ryby, które z biegiem czasu nabierają trochę innych cech, niż te z niecki obok. Dlatego przez wiele lat na przykład szczupieńczyk karłowaty miał nazwę Pseudoepiplatys annulatus, bo myślano, że jest mniej spokrewniony z innymi epiplatusami. A tu się okazało, że po prostu dawniej, niż pozostałe ryby, opuścił nieckę z pozostałymi epiplatusami i zmienił się trochę bardziej. Aktualnie powrócił do swojego rodzaju i dzieli miejsce z wieloma innymi rybami podobnymi do niego, ale mniej popularnymi w akwarystyce, takimi jak Epiplatys grahami, czy Epiplatys bifasciatus. Szczupieńczyk karłowaty - wymagania a nanoakwarium Skromny wystrój zbiornika Szczupieńczyk jest małą rybką i nie potrzebuje za wiele miejsca w akwarium. Zbiornik o długości 50 cm będzie wystarczający, bo większa grupa potrafi się całkiem nieźle przepychać między sobą. Szczególnie samce odganiają inne ryby, próbując zaimponować samiczkom. Wystrój może składać się z korzeni, piasku, gęstych roślin i dość mocno zasłoniętej tafli wody. Jeżeli szczupieńczyki będą naszymi jedynymi rybami, to częściej nawiedzą środkowe i dolne partie akwarium. Gdy powiążemy je z ławicą innego gatunku, raczej utrzymają się przy tafli. To nie agresywne, ale bardziej płochliwe ryby. Dlatego warto naturalnie (przez rośliny) zasłaniać terytoria różnych samców, żeby nie zmuszać ich do ciągłego konfrontowania się z innymi. Bardzo ważne są dla tych ryb odpowiednie parametry wody. Im bardziej kwaśna, tym lepsza. pH może spadać nawet do 5,5, a twardość zerowa będzie idealna. Nawet kirysek pstry, czy kiryśnik czarnoplamy nie potrzebują tak kwaśnej wody. Temperatura 25⁰C to odpowiednia wartość, nawet do rozmnażania szczupieńczyków karłowatych. Polecane akcesoria do akwarium - ceny internetowe! Epiplatys annulatus i inne gatunki Szczupieńczyk karłowaty nie powinien być mieszany z dużą grupą innych ryb, nawet takiej samej wielkości. Staje się wtedy bardziej „wiszący” przy tafli wody, a mniej aktywny w środkowej części zbiornika. Jeżeli ma być tylko dodatkiem do podstawowej obsady, to może się gdzieś chować po kątach, ale jeżeli chcemy go oglądać częściej, lepsze będzie akwarium jednogatunkowe. Przy doborze obsady pamiętajmy o spokojnym usposobieniu szczpieńczyka. Kolcobrzuch karłowaty, który jest nawet mniejszy, bo osiąga 2,5 cm, może nieźle poskubać szczupieńczyka. Danio pręgowany (podobnie jak danio malabarskie) jest za duży i za bardzo aktywny. Ryby buszujące przy dnie nie mają większego znaczenia dla Epiplatys annulatus, ale nawet kirysek pstry będzie dla niego ogromnym stworzeniem, którego lepiej unikać. Czy szczupieńczyki karłowate są agresywnymi rybami, jakie jest naturalne środowisko szczupieńczyka karłowatego Lepszym wyborem będzie danio perłowe lub razbora brygida. Na dno można dołączyć kiryski pigmejki, a jako ekipę pomocniczą krewetki red cherry. Żadna ryba nie powinna być wówczas wystraszona, czy przeganiana. Inną sprawą jest wykarmienie tego malutkiego mięsożernego towarzystwa. A może zainteresuje cię także ten artykuł o kirysku pigmeju do akwarium? Drapieżnik w skali mikro Skromna obsada Szczupieńczyk karłowaty jest rybą drapieżną. Poluje na małe organizmy pływające w wodzie. W akwarium doskonałe są żywe pokarmy takie jak nauplii artemii, oczlik lub nicienie mikro. Wówczas każda ryba się naje, a takie jedzenie nie opada szybko, więc dostępność jest większa przez długi okres. Epiplatys annulatus nie jest bowiem tak szybki i zwinny jak danio pręgowany, czy danio malabarskie. To nie oznacza, że szczupieńczyk nie zje gotowej karmy (przeciwnie, niż kolcobrzuch karłowaty). Wystarczy kupić miękkie granulki i rozkruszyć w dłoni, a ładnie opadną na taflę, gdzie rybki z chęcią podskubią drobne cząsteczki. Z samym szczupieńczykami sobie poradzimy, jednak gdy są z nimi danio perłowe, to konkurencja staje się poważna. Jedne i drugie gatunki będą się odpychały od pokarmu i najsłabsze osobniki w grupie mogą nie dojadać. Gdy zauważymy, że najmniejsze ryby chudną, należy dodać do diety żywy drobny pokarm. To powinno wyrównać kondycję ryb, a gdy nawet to nie pomoże, warto zastanowić się nad większym przysłonięciem akwarium przez rośliny. Szczupieńczyk karłowaty - cena małej rybki Cena szczupieńczyka karłowatego jest w sklepach bardzo zróżnicowana. Można dostać ryby od 5 do nawet 15 zł za sztukę. Średnio należy przyjąć, że jeden to cena 10 zł za rybę o przyzwoitej jakości i ubarwieniu. To niewiele, bo szczupieńczyki dość łatwo rozmnożyć. Jeżeli potrafimy bezpiecznie obniżyć pH przy wodzie o niskiej twardości, to z biegiem czasu młode same pojawią się w akwarium, a przekładając ryby na okres tarła do osobnego zbiornika, można odchować wiele sztuk. Należy wcześniej przygotować zooplankton do wykarmienia wyjątkowo malutkich rybek, które jednak bardzo szybko rosną. Przed zakupem warto jednak spojrzeć na nasze akwarium, bo jeżeli pływa w nim kirysek pstry, danio malabarskie, danio pręgowany, kirysek pstry, czy kiryśnik czarnoplamy, to drobne ryby nie przetrwają tam za długo. Nie dość, że rzadko będziemy je widywali, to jeszcze mogą zostać po prostu zjedzone, nawet jeżeli więksi współmieszkańcy nie gustują w mięsie. Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dla 94,5% czytelników artykuł okazał się być pomocny Zobacz pełną wersję : Czyżby to był karp? SystemOfADown14-04-2013, 01:06Dlaczego karp jest zielony? To jest jakiś egzotyczny karp? Z tego, co wiem, jest karp królewski, taki złotobrązowy i srebrny sadzan, ale zielony karp!? W takim razie proponuję albo zmienić grafikę karpia na właściwą, albo dodać różowe sumy. Pomijam już karasia (o ile chodzi o bączka), który ma płetwy jak tuńczyk, a nie jest rybą drapieżną. dodam foto W sumie jakby spojrzeć na rysunkowe animacje to nie tylko tu karp jest zielony. Tylko ten jakiś taki sraczkowaty : 979 Cieszcie się że wszystkie są chociaż słodkowodne. Jakby nie moja interwencja łowilibyście Makrele i inne słonowodne wymieszane z tymi co są ;) A ryby wyglądają jak wyglądają , bo takie były outy. Tomi wylewa substancje radioaktywne do jeziora wiec sie nie ma co dziwić :D A ryby wyglądają jak wyglądają , bo takie były outy. A nie można z neta wsiąść inne? Wystarczy umieć szukać. ps. mi kolor nie przeszkadza. to taki lin bardziej, albo karp w mule Różowe sumy! Muszą być różowe sumy! Doktor Lewatywa14-04-2013, 15:00Różowe sumy! Muszą być różowe sumy! 2+2=4 5+5=10 4+9=13 Proszę :) A nie można z neta wsiąść inne? Wystarczy umieć szukać. ps. mi kolor nie przeszkadza. A myślisz, że to co znajdsziejsz w internecie możesz wykorzystać do swoich celi komercyjnych? SystemOfADown14-04-2013, 15:10Możemy wam w paincie namalować prawdziwego karpia. A myślisz, że to co znajdsziejsz w internecie możesz wykorzystać do swoich celi komercyjnych? Wystarczy zmienić kolor obecnych, tak chyba można ;) TOMEK KŁAMIE GRACZY14-04-2013, 16:10Wystarczy zmienić kolor obecnych, tak chyba można ;) Nie nie można :) Grafiki są zakodowane 64 bitowym kodem, a nawet jakby je rozkodować to traci się licencję na używanie, bo to nie jest open source. Może się nie znam, ale wydaję mi się, że różnią się tylko kolorem. Gemy, tak samo jak eq może mieć jeden sprite i różne kolory (takie pliki można znaleźć przez przeglądarkę sprawdzając obrazki), natomiast taka rybka pewnie jest jedna... Przecież powszechnie wiadomo, że arkadyjskie karpie są zielone, a autor tematu robi tanią sensację, żebyście sobie pospamowali i otrzymali bana;) Powered by vBulletin™ Version Copyright © 2022 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved. Co przeciętny polak wie o rybach? Żyją w oceanach, morzach, jeziorach, rzekach, stawach lub akwariach. Żywią się wodną roślinnością, skorupiakami i innymi rybami. Chociaż w Polsce żyje ponad 100 gatunków ryb, z czego większość stanowią ryby słodkowodne, to na temat ich zachowań czy długości życia wiemy niewiele. Obserwacja tych zwierząt w ich środowisku naturalnym jest nieporównywalnie trudniejsza, niż w przypadku gatunków żyjących na lądzie. Przedstawiamy 7 najciekawszych ryb słodkowodnych w Polsce. Fakty na temat ich życia potrafią zaskoczyć! Ciernik Ta mała ryba, osiągająca do 8 cm długości w słodkiej wodzie i do 11 cm w słonej, posiada wspólną cechę z przedstawicielami pewnego gatunku ptaków. Co łączy niepozornego kręgowca z władcami przestworzy? Odpowiedź jest zaskakująca – umiejętność budowania gniazd. W okresie tarła cierniki szukają piaszczystego fragmentu dna, by tam przygotować miejsce dla swojego przyszłego potomstwa. W tym celu przynoszą na upatrzone miejsce szczątki roślinności, które następnie zlepiają ze sobą wydzieliną z nerek. Po odbytym tarle samce cierników wyganiają samice z gniazda, by móc samodzielnie sprawować opiekę nad narybkiem. fot. Różanka Równie interesujące są zwyczaje tarłowe różanki. Podobnie jak w przypadku ciernika, tuż przed okresem rozrodczym uwidaczniają się różnice w wyglądzie samicy i samca tego samego gatunku. Płetwy samców przybierają jaskrawy czerwony kolor. Dodatkowo między oczami pojawia się wysypka perłowa – małe połyskujące kuleczki. Samice również przechodzą przemianę. W ich ciałach przekształceniu ulega brodawka moczopłciowa. Narząd ten wydłuża się i przybiera postać pokładełka, służącego do wyprowadzania na zewnątrz ikry. Co zaskakujące, jaja składane są wprost do skrzeli małży, bez których proces rozmnażania różanki byłby niemożliwy. Jaka jest więc rola samca w tym cyklu? Kiedy ikra zostanie złożona, samiec podpływa do małża i wydziela nasienie, które wraz z wodą dostaje się do jego skrzeli. Małże stanowią więc swego rodzaju inkubator dla zapłodnionej ikry. O wyborze obydwu partnerów – samca różanki oraz małża – decyduje samica. fot. Brzana Ryba ta jest wybredna na warunki środowiskowe. Występuje tylko w czystych wodach szybko płynących rzek o piaszczystym lub kamiennym dnie. Miejsce występowania tego kręgowca nazywane jest krainą brzany. Do poszukiwania pokarmu ryba wykorzystuje bardzo czułe na dotyk wąsy. Żywi się ikrą, mniejszymi rybami i zwierzętami dennymi. W okresie tarła przemieszcza się na płytkie rzeki o żwirowatym podłożu, a złożoną ikrę przykleja do dna. Brzana posiada wyjątkową jak na nasze warunki właściwość – w okresie tarła, jej mięso oraz ikra są trujące! fot. Sum europejski Ryba – rekordzistka. Zaskakuje nie tylko swoimi wymiarami ale także długością życia. Ten podwodny gigant osiąga ponad 2,5 metra długości i do 50 kilogramów wagi. Jest największą drapieżną rybą mieszkająca w polskich i europejskich rzekach. Posiada mocno wydłużone, pozbawione łusek ciało. Głowa suma wyposażona jest w trzy pary wąsów o różnej długości, które pomagają mu w polowaniu i orientacji w ciemnych wodach. Ryba ta zamieszkuje bowiem duże rzeki o powolnym nurcie oraz jeziora z mulistym dnem. Średnia długość życia suma to 30 lat. Maksymalna wartość jest natomiast kwestią sporną i niesprecyzowaną przez środowiska naukowe. Warto zwrócić uwagę na niezwykłą inwazyjność tego gatunku. Sztucznie wprowadzony do hiszpańskiej rzeki Ebro w 1974 roku sum niemal całkowicie zdominował tamtejszy ekosystem. Wyższa temperatura wody spowodowała szybsze rozmnażanie się i wzrost tej ryby. Obecnie rzekę zamieszkują okazy przekraczające 250 centymetrów długości i osiągające nawet 100 kilogramów wagi. fot. Karaś srebrzysty Należący do rodziny karpiowatych Karaś srebrzysty już od czasów średniowiecznych uważany był za rybę ozdobną. Z tego powodu gatunek ten poddawany był częstym przesiedleniom. Obecnie występuje na terenie Europy i Azji. Nie ma dużych wymagań środowiskowych – dobrze czuje się w zanieczyszczonych i zamulonych wodach o niskim stopniu natlenienia. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że większość populacji karasia srebrzystego to samice. Przedłużenie gatunku możliwe jest dzięki gynogenezie. Oznacza to, że tarło karasia srebrzystego odbywa się razem z tarłem ryb innego gatunku. Złożona przez karasia ikra zostaje zapłodniona przez innych przedstawicieli karpiowatych. Wśród ciekawych zachowań karasia warto wymienić również umiejętność hibernacji. Na okres zimy ryba zakopuje się w mule i zapada w sen, czekając na nadejście cieplejszych dni. fot. Pstrąg potokowy Pstrąg jest drapieżną rybą wędrowną. Zamieszkuje wszystkie kontynenty z wyjątkiem Antarktydy. W Polsce ryba ta jest gatunkiem rodzimym. Pstrąg posiada ubarwienie od żółtego aż po brąz, a wpływa na niego wiele czynników, od wieku aż po miejsce przebywania. Wygląd różni się też zależnie od płci, np. haczykowato zagięta ku górze dolna szczęka charakteryzuje samców. Tarło pstrągów poprzedzają krótkie wędrówki do wód o żwirowym podłożu. Jest to bardzo ważny rytuał, ponieważ piaszczyste dna mają niekorzystny wpływ na przebieg tarła i przeżywalność potomstwa pstrąga. Przeżycie młodym rybom umożliwia znajdujący się po stronie brzusznej woreczek żółtkowy. To z niego pobierają pożywienie nim staną się samodzielne. Inną formą tego samego gatunku (Salmo trutta) co pstrąg jest troć jeziorowa i wędrowna. Troć wędrowna przemieszcza się do wód słodkich tylko na okres tarła. Dorosłe osobniki po złożeniu i zapłodnieniu jaj wracają do morza, natomiast młode zostają w jeziorze przez kilka pierwszych lat życia. Po tym czasie odbywają wędrówkę do morza. Wtedy ich ubarwienie staje się srebrzyste a charakterystyczne ciemne prążki stają się niewidoczne. fot. Miętus Żyjący w ciemnościach jezior i rzek miętus nie należy do popularnych ryb. Spowodowane jest to prowadzonym przez niego niezwykle surowym trybem życia. Ryba ta większość czasu spędza na dnie zamulonych wód. Doskonale radzi sobie w ciemności i niskiej temperaturze. Na żer wypływa o zmierzchu, a noc jest czasem jej największej aktywności. Zaskakującym jest fakt, że okres rozrodczy miętusa ma miejsce podczas najzimniejszym miesięcy w roku. Idealna temperatura na tarło wynosi poniżej 4 stopni Celsjusza. Nie tylko temperatura stanowi o środowisku życia miętusów. Ten gatunek ryby jest bardzo wrażliwy na zanieczyszczenia wód. Z tego powodu miętus jest rybą rzadko spotykaną a jego populacja maleje. Warto zwrócić uwagę także na wygląd miętusa. Ryba ta posiada cechy zewnętrzne upodabniające ją do suma i węgorza. Płaska głowa, długie, osiągające ponad 1 metr długości ciało, małe oczy i służący orientacji w terenie długi wąs nadają jej osobliwą aparycję. Co ciekawe, pomimo życia w ciemnościach ubarwienie miętusa pozwala mu skutecznie się kamuflować. Oliwkowa barwa wzorów pokrywających jego ciało doskonale wtapia się w kolorystykę mulistego dna rzek i jezior. fot. Ryby wykazują podobne zachowania i mają takie same potrzeby jak zwierzęta lądowe. Mimo to nie są traktowane na równi z innymi kręgowcami. Ryby słodkowodne żyjące w hodowlach nie mają zapewnionych odpowiednich warunków dobrostanowych. W najgorszej sytuacji znajdują się karpie. Gatunek ten narażony jest na szczególne cierpienie. Źródła:

czy karp jest rybą drapieżną