O powstaniu ludzkiego rodu krążą różne podania, najczęściej jednak jak wspomina się, podobnie jak uczynił to J. Parandowski – baśń o 4 wiekach ludzkości. Wiek złoty za panowania Kronosa. Rzeki płynęły mlekiem, z drzew sączył się miód, ziemia obficie rodziła, nawet bez pracy rolnika. Ludzie żyli jak niebianie, bez trosk Mit. Odpowiedz pełnym zadaniem na poniższe pytania.a) Kim był Orfeusz?b) Kim była żona Orfeusza?c) Na jakim instrumencie grał główny bohater mitu?d) W jakich okolicznościach zmarła Eurydyka? e) Dlaczego Charon przewiózł Orfeusza na drugi brzeg Styksu bez zażądania opłaty?f) Kto pilnował wejścia do Hadesu i jak się zachował Mit o Eurydyce i Orfeuszu był wielokrotnie wykorzystywany w kulturze, upodobała go sobie zwłaszcza opera. W 1600 roku powstała druga opera Jacopo Periego i równocześnie druga opera w historii, a pierwsza zachowana, zatytułowana właśnie Eurydyka ( Euridice ). Mit o Orfeuszu i Eurydyce - streszczenie. . Kanał z kawałami: / @mediancomedianpl Lista wszystkich streszczeń - https://www.lekturek.pl Tekst - https://www.lekturek.pl/mit-o-orfeusz Dziś film praktycznie nie do obejrzenia, a jednak wciąż popularny i przywoływany. Świadczyć o tym może fakt, że w warszawskim kinie Iluzjon film ten znalazł się w repertuarze na prośbę widzów. Film jest reinterpretacją mitu o Orfeuszu i Eurydyce, co można wnosić już z samego tytułu. Makijaż dla nastolatek na 2020 rok! Skrzynia Władcy Piorunów – Marcin Kozioł. Pajączek na rowerze – Ewa Nowak. Magiczne drzewo – Andrzej Maleszka. Wybrana powieść – Małgorzata . Streszczenie Minos był królem Krety. Jego sława i potęga objęła całą Grecję. Bogowie ukarali go jednak dzieckiem-potworem. Był nim Minotaur, pół byk, pół człowiek. O tym dlaczego spotkał go taki los, dowiecie się z mitu o Dedalu i Ikarze. Siejący postrach na całej wyspie, Minotaur, został uwięziony w potężnym labiryncie, z którego nie sposób było się wydostać. Budowniczym owego labiryntu był Dedal. Kreta była wówczas najpotężniejszym państwem Hellady. Podległe jej Ateny musiały co roku wysyłać na Kretę haracz w postaci 7 dziewcząt i 7 chłopców, które przeznaczone były na pożarcie przez Minotaura. Władcą Aten był Ajgeus. Jego syn, Tezeusz, postanowił udać się na Kretę i zgładzić potwora. Ajgeus poprosił syna, aby w drodze powrotnej rozpiął odpowiedni żagiel w zależności od powodzenia wyprawy. I tak, jeśli udałoby mu się zgładzić Minotaura, miał rozpiąć czerwony żagiel, a jeśli nie – czarny. Młodzieniec popłynął na Kretę, gdzie poznał córkę króla Minosa, Ariadnę, która od razu się w nim zakochała. Dziewczyna wiedziała, że z labiryntu nie da się wyjść i postanowiła pomóc Tezeuszowi. Podarowała mu kłębek nici, którego początek kazała przywiązać do wejścia labiryntu. Tezeusz wyruszył w głąb labiryntu w poszukiwaniu potwora, zaznaczając jednocześnie drogę, rozwijaną nicią. W końcu napotkał Minotaura i po ciężkiej walce zabił go. Tylko dzięki rozwiniętej nici udało mu się wyjść z labiryntu. Stąd wziął się popularny związek frazeologiczny – nić Ariadny – który oznacza sposób wyjścia z beznadziejnej sytuacji. Tezeusz stał się bohaterem, gdyż wyzwolił Kretę od morderczego stwora. W glorii chwały wyruszył w drogę powrotną, zabierając ze sobą Ariadnę, którą planował poślubić. Nie do końca wiadomo, co stało się po drodze, że Tezeusz porzucił śpiącą Ariadnę na wyspie Naksos. Tam Ariadnę spotkał Dionizos wraz z towarzyszącymi mu menadami. Zakochał się on w księżniczce i poprosił ją o rękę. Porzucona kochanka Tezeusza została małżonką boga wina i ślub odbył się na tej samej wyspie Naksos, która swym kształtem przypomina liść winnej latorośli. Tymczasem Tezeusz wracał do Aten, lecz zapomniał o prośbie ojca i zamiast czerwonego, rozpiął czarny żagiel. Ajgeus widząc z oddali statek z czarnymi żaglami był pewien, że syn zginął i z rozpaczy rzucił się ze skały do morza. Pamięć tego dnia święcono podczas Oschoforiów, dokładnie odtwarzając dwojaki nastrój uroczystości: żałobny z powodu śmierci Ajgeusa i radosny z powodu szczęśliwego powrotu Tezeusza. Mit o Orfeuszu i Eurydyce: Bogowie: Hades, Persefona, Hermes Bohaterowie: Orfeusz – król Tracji, muzyk i jego żona Eurydyka – hamariada, nimfa drzewna, Aristajos – syn Apolla i Kyreny Miejsce akcji: Tracja, Hades Orfeusz był uwielbianym przez swych poddanych królem Tracji, młodym i pięknym młodzieńcem, obdarzonym ogromnym talentem - cudownie śpiewał i grał na lirze. Jego muzyka gromadziła wokół niego ludzi bez względu na wiek i pochodzenie, zasłuchiwały się nawet zwierzęta. Żoną Orfeusza była piękna Eurydyka, nimfa drzewna, hamadriada. Małżonkowie żyli zgodnie, byli razem tak bardzo szczęśliwi, że nie wyobrażali sobie życia bez siebie. Eurydyka była tak piękna, że każdy mężczyzna, który na nią spojrzał, musiał się w niej zakochać. I tak właśnie stało się z Aristajosem - synem Apollina i nimfy Kyreny. Spotkał on Eurydykę w dolinie Tempe i nie wiedząc, że jest żoną Orfeusza, pragnął ją posiąść. Uciekająca w popłochu nimfa nastąpiła na żmiję, która ją ukąsiła. Dziewczyna zmarła. Po śmierci swojej ukochanej żony Orfeusz przestał grać i śpiewać. Czuł, że jego życie straciło sens. Chodził po całej Tracji i wołał imię Eurydyki, mając za słuchacza jedynie echo. Pewnego dnia wziął lirę i poszedł do królestwa zmarłych rządzonego przez mrocznego i potężnego Hadesa. Zasłuchany w jego muzykę Charon przewiózł go za darmo na drugi brzeg Styksu. Dźwięki tego niezwykłego instrumentu spowodowały także skupienie Cerbera, który przestał szczekać i posłusznie przepuścił Orfeusza dalej. Po długiej drodze przez całą Podziemie Orfeusz dotarł wreszcie do Hadesa, boga umarłych. Stanął przed tronem jego i jego żony – Persefony. Błagał ich aby pozwoli Eurydyce wrócić do świata żywych. Zaczął śpiewać jedną ze swych pieśni, przygrywając przy tym na swej lirze. Hades i Persefona, urzeczeni jego lirycznymi błaganiami, zgodzili się oddać mu ukochaną. Król świata zmarłych postawił jednak jeden warunek - Orfeusz przez całą drogę z Hadesu ma iść przodem, za nim podążać będzie Eurydyka, a orszak zamknie Hermes – posłaniec bogów. Przykazał także, żeby aż do wyjścia śpiewak nie mógł pod żadnym pozorem obejrzeć się za siebie, dopóki oboje nie zobaczą światła promieni słonecznych. Orfeusz ruszył więc naprzód, podskakując ze szczęścia. Eurydyka szła za nim, lecz Orfeusz bał się, że Hades go oszukał i zapomniawszy o warunku, obejrzał się za siebie i na zawsze stracił Eurydykę, ponieważ zamieniła się w kamień. Śmierć Orfeusza: Starożytne teksty wymieniają różne przyczyny śmierci Orfeusza . Oto dwie najbardziej znane: pierwsza wersja mówi o zemście Dionizosa (Orfeusz nie uznawał misteriów dionizyjskich, natomiast wielką czcią otaczał Apollina i to głównie jemu oddawał należny szacunek). inne za przyczynę podają brak chęci Orfeusza do zbliżenia się do żadnej innej kobiety - od śmierci Eurydyki uprawiał miłość wyłącznie z chłopcami. Rozzłościł tym samym Zeusa i innych bogów. Za karę Orfeusz został rozszarpany na strzępy przez Menady. Jego szczątki zostały wrzucone do rzeki, a lira i głowa, której usta nawet po tragicznej śmierci wciąż jeszcze śpiewały, popłynęły z nurtem aż na wyspę Lesbos. Muzy zaniosły lirę Orfeusza do nieba i umieściły pośród gwiazd. Bibliografia Graves R., Mity greckie , Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1982 Hammond Dzieje Grecji, Warszawa 1973 Kubiak Z., Mitologia Greków i Rzymian, Warszawa 199 Ludwiczak B., Mitologia Greków i Rzymian, Kraków 2010 Parandowski J., Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian, Warszawa 1997 Pietrzykowski M., Mitologia starożytnej Grecji, Warszawa 1979 Winniczuk L., Ludzie, zwyczaje i obyczaje starożytnej Grecji i Rzymu, Warszawa 2006 * Pierre G., Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Wrocław 2008 Tekst: Lady_Hekate Oprawa graficzna: Jamnik_sst Korekta: verien Mit o Orfeuszu i jego umiłowanej Eurydycejeden z najbardziej znanych mitów o miłości. Nie mniej interesujący jest tajemniczy śpiewak, o którym nie tak wiele wiarygodnych informacji zostało zachowanych. Mit o Orfeuszu, o którym opowiem, jest tylko jedną z niewielu legend poświęconych tej postaci. Istnieje również wiele legend i opowieści o o Orfeuszu i Eurydyce: podsumowanieW Tracji, położonej na północy Grecji, mieszkałwedług legendy, ta wspaniała piosenkarka. W tłumaczeniu jego imię oznacza "uzdrowiciel światła". Miał wspaniały dar piosenek. Cały kraj grecki był jego chwałą. Eurydyka, młoda piękność, zakochała się w nim za piękne piosenki i została jego żoną. Mit o Orfeuszu i Eurydyce zaczyna się od opisu tych szczęśliwych krótkotrwałe było beztroskie szczęściekochankowie Mit o Orfeuszu trwa przez to, że gdy para poszła do lasu. Orfeusz zaśpiewał i grał siedmio strunowy kyfar. Eurydice zaczęła zbierać kwiaty rosnące na EurydykiNagle dziewczyna pomyślała, że ​​to ktoś, kto biegnie za niąprzez las. Była przerażona i rzuciła się do Orfeusza, rzucając kwiaty. Dziewczyna przebiegła przez trawę, nie sortując drogi, i nagle wpadła do gniazda węża. Wąż owinięty wokół jej nóg i ukąszony Eurydyce. Dziewczyna krzyczała głośno ze strachu i bólu. Upadła na trawę. Usłyszawszy żałobny krzyk żony, Orfeusz pośpieszył jej na ratunek. Ale zdołał tylko zobaczyć, jak wielkie czarne skrzydła migają między drzewami. Śmierć zabrał dziewczynę do podziemi. Zastanawiam się, co będzie kontynuowało mit Orfeusza i Eurydyki, prawda?Mount OrpheusBardzo wielki był żal wielkiego śpiewaka. Po przeczytaniu mitu o Orfeuszu i Eurydyce dowiadujemy się, że młody człowiek opuścił ludzi i spędził całe dnie w spokoju, wędrując przez las. W swoich piosenkach Orfeusz tracił tęsknotę. Mieli taką siłę, że drzewa, które zstąpiły z drzew, otaczały śpiewaka. Z dziur wylatywały zwierzęta, kamienie zbliżały się coraz bardziej, a ptaki opuszczały gniazda. Wszyscy słuchali Orfeusza tęskniącego za swoją ukochaną idzie do królestwa zmarłychDni mijały, ale piosenkarka nie mogła się pocieszać. Jego smutek rósł z każdą godziną. Zdając sobie sprawę, że nie może już żyć bez małżonka, postanowił udać się do podziemia Hadesu, aby ją odnaleźć. Orfeusz długo szukał. W końcu znalazł strumień w głębokiej jaskini Tenar. Wpadł do rzeki Styks, która jest pod ziemią. Orfeusz zszedł po dnie strumienia i dotarł do brzegu Styksu. Otworzył królestwo zmarłych, które zaczęło się za tą rzeką. Wody Styksu były głębokie i czarne. Żywa istota bała się nadepnąć na daje EurydyceOrpheus przeszedł wiele testów w tym creepymiejsce Miłość pomogła mu poradzić sobie ze wszystkim. W końcu Orfeusz dotarł do pałacu Hadesa, władcy podziemi. Zwrócił się do niego z prośbą o powrót Eurydyki, dziewczyny tak młodej i ukochanej przez niego. Hades zlitował się nad piosenkarką i zgodził się dać mu żonę. Jednak trzeba było przestrzegać jednego warunku: nie można było spojrzeć na Eurydykę, dopóki nie wprowadził ją w królestwo żywych. Orfeusz złożył obietnicę, że przez całą podróż nie odwróci się i nie spojrzy na swoją ukochaną. W przypadku naruszenia zakazu piosenkarz zagroził, że straci swojego małżonka na powrotnaOrfeusz szybko poszedł do wyjścia z podziemikrólestwo Przeszedł na własność Hadesa w postaci ducha, a cień Eurydyki podążył za nim. Kochankowie dostali się do łodzi Charona, który w milczeniu sprowadził ją na brzeg życia. Stroma kamienista ścieżka prowadziła na ziemię. Orfeusz powoli wspiął się na szczyt. Wokół było cicho i ciemno. Wyglądało na to, że nikt go nie zakazu i jego konsekwencjeAle tutaj z przodu zaczęło się rozjaśniać, zejście na ziemiębył już blisko. Im mniejsza odległość od wyjścia, tym jaśniejsze stało się. Wreszcie wszystko stało się jasne. Serce Orfeusza ścisnęło niepokój. Zaczął wątpić, czy Eurydyka poszła za nim. Zapominając o swojej obietnicy, wokalista się odwrócił. Przez chwilę, bardzo blisko, zobaczył piękną twarz, piękny cień ... Mit o Orfeuszu i Eurydyce mówi nam, że ten cień natychmiast odleciał, rozpłynął się w ciemności. Z rozpaczliwym wołaniem Orfeusz zaczął iść ścieżką. Znów przybył na wybrzeże Styks i zaczął wołać przewoźnika. Orfeusz modlił się na próżno: nikt nie odpowiedział. Piosenkarz długo siedział sam na brzegu Styksu i czekał. Jednak nie czekał na nikogo. Musiał wrócić na ziemię i nadal żyć. Zapomnij o Eurydyce, jego jedynej miłości, nie mógł. Wspomnienie o niej żyło w jego pieśniach iw jej sercu. Eurydyka jest boską duszą Orfeusza. Połączy się z nią dopiero po kończy mit Orfeusza. Podsumowanie jego uzupełnienia analizuje główne obrazy w nim OrfeuszaOrfeusz - tajemniczy obraz, który znajduje się wcałość w wielu greckich mitach. To symbol muzykanta, moc dźwięków podbijających świat. Potrafi poruszać rośliny, zwierzęta, a nawet kamienie, a także sprawiać, że bogowie podziemi (podziemi) nie są ich nieodłącznym współczuciem. Obraz Orfeusza także symbolizuje przezwyciężenie piosenkarka może być postrzegana jako personifikacjamoce sztuki promujące chaos w kosmos. Dzięki sztuce, światu harmonii i przyczynowości, obrazom i formom, czyli „ludzkiemu światu” który nie był w stanie go zatrzymaćmiłość stała się także symbolem ludzkiej słabości. Z jej powodu nie mógł przekroczyć fatalnego progu i nie udało mu się odzyskać Eurydyki. To przypomnienie, że w życiu jest strona Orfeusza jest również uważany za jednej tajnej doktryny, w której planety poruszają się wokół słońca, zlokalizowanego w centrum wszechświata. Źródłem uniwersalnej harmonii i komunikacji jest siła przyciągania. Promienie z niej pochodzące są przyczyną, dla której cząstki poruszają się we EurydiceMit Orfeusza to legenda, w której obrazEurydice jest symbolem zapomnienia i milczącej wiedzy. Taka jest idea nieprzywiązania i cichej wszechwiedzy. Ponadto jest skorelowany z obrazem muzyki, w poszukiwaniu którego Orfeusz Hadesu i wizerunek LyryKrólestwo Hadesu przedstawione w micie to królestwomartwy, zaczynając daleko na zachód, gdzie słońce tonie w głębinach morza. Pojawia się więc idea zimy, ciemności, śmierci, nocy. Elementem Aidy jest ziemia, która znów zabiera jej dzieci. Jednak pędy nowego życia są ukryte w jej Lyry jest magicznym elementem. Z jego pomocą Orfeusz dotyka serc ludzi i mitu w literaturze, malarstwie i muzycePo raz pierwszy mit ten jest wspomniany w pismach PubliuszaOvidius Nason, największy rzymski poeta. „Metamorphosis” - książka, która jest jego głównym dziełem. W nim Ovid przedstawia około 250 mitów o przemianach bohaterów i bogów starożytnej Orfeusza podany przez tego autora we wszystkich epokachi czasy przyciągały poetów, kompozytorów i artystów. Prawie wszyscy jego poddani są reprezentowani w obrazach Tiepolo, Rubensa, Corota i innych. Według tej fabuły powstało wiele oper: Orfeusz (1607, autor K. Monteverdi), Orfeusz w piekle (operetka z 1858 r., Napisany przez J. Offenbacha), Orfeusz (1762, autor K. K. Glitch).Jeśli chodzi o literaturę, w Europie w latach 20. i 40. XX wiekuW XX wieku temat ten opracowali J. Anuy, R. M. Rilke, P. J. Zhuv, I. Gol, A. Gide i inni. Na początku XX wieku motywy mitu w poezji rosyjskiej znalazły odzwierciedlenie w twórczości M. Tsvetaevy („Fedra”) oraz w twórczości O. Mandelstama. Frazeologizmy mitologiczne to związki frazeologiczne powstałe na podstawie mitów greckich. W opowieści mitycznej ważną rolę grają: metafory, alegorie i symbole. Mit nie wyraża treści wprost, lecz często poprzez różnie zbudowany obraz. Wartość metaforyczną lub symboliczną mają utrwalone w języku związki frazeologiczne, które przedstawia poniższa tabela. Stanowią one dowód na to jak wyrażenia zaczerpnięte z mitologii przeniknęły do języka potocznego. Związek frazeologiczny Mit o… Objaśnienie Nić Ariadny Tezeuszu Wyjście z rudnej sytuacji. Tezeusz otrzymał ją od Kreteńskiej królowej, nić pozwoliła mu wyjść z labiryntu Minotaura. Stajnia Augiasza Heraklesie Bród, nieład, miejsce szczególnie zaniedbane. Oczyszczenie stajni, w której nie sprzątano przez 30 lat było jedną z 12 prac Heraklesa. Syzyfowa praca Syzyfie Nadaremna, bezsensowna praca. Król Koryntu – Syzyf był przyjacielem bogów, który kilkakrotnie ich przechytrzył: ujawniał ich tajemnice, uwięził bożka śmierci Tanatosa, uciekł z Hadesu. Za swoją zuchwałość musiał wtaczać głaz pod górę, z gdy ten był już u szczytu staczał się i Syzyf rozpoczynał na nową swoją pracę. Róg obfitości narodzinach świata Bogactwo, źródło obfitości. To róg kozy Amaltei, której mlekiem został wykarmiony Zeus. To on pobłogosławił róg i od tej pory napełniał się wszystkim czego zapragnął jego posiadacz. Tytaniczna praca – Praca wyczerpująca, bardzo ciężka. Tytani – olbrzymy i siłacze, z którymi o władzę walczył Zeus. Pięta Achillesa Wojna trojańska Słaby punkt, słaba strona. Bogini morska Tetyda aby zapewnić synowi nieśmiertelność zanurzyła jego ciało w Styksie (rzeka umarłych) uodporniając je tym samym na wszelkie rany. Koń trojański Wojna trojańska Podstęp, fałszywość, niebezpieczny dar, ukryte niebezpieczeństwo. Pod koniec 10. roku wojny, Grecy udali rezygnację z oblężenia, pozostawili po sobie jedynie ogromnego drewnianego konia. Trojanie wprowadzili dar do miasta nie wiedząc, że w środku kryje się oddział rycerzy. Grecki podstęp spowodował upadek Troi. Jabłko niezgody / Złote jabłko / Jabłko dla najpiękniejszej Wojna trojańska Przyczyna, źródło konfliktu. Jabłko dla najpiękniejszej zostało rzucone przez boginię niezgody Eris. O rozstrzygnięciu sporu: która z bogiń: Hera, Atena czy Afrodyta ma otrzymał jabłko decydował Parys. Przekazał jabłko Afrodycie w zamian za obietnicę poślubienia najpiękniejszej kobiety na świecie. Tarcza Achillesa Wojna trojańska Ochrona, nietykalność. Męki Tantala Tantal Niespokojne pragnienie czegoś, wielkie cierpienie. Król Tantal chciał sprawdzić czy bogowie faktycznie są wszechwiedzący, poczęstował ich więc potrawą sporządzoną z ciała syna. Zeus przywrócił chłopu życie, a Tantala skazał na wieczny głód i pragnienie. Olimpijski spokój – Niezmącony spokój, powaga, panowanie nad emocjami. W czasie starożytnych igrzysk olimpijskich przerywano walki i wojny. Paniczny strach Panu Przerażenie. Bożek Pan, gdy był rozgniewany krzykiem wzbudzał lęk i strach. Pod Egidą narodzinach świata Pod patronatem, opieką. Egida to tarcza, którą Zeus wykonał ze skóry kozy Amaltei. Argusowe Oko Herze Czujny wzrok Złote runo Argonauci (50 bohaterów greckich) Szczęście, coś cennego ale trudnego do zdobycia. Wyprawa na statku Argo do Kolchidy po złote runo czarodziejskiego baranka. Ikarowy lot Dedalu i Ikarze Śmiałe przedsięwzięcie, tragiczne w skutkach, marzenia kończące się katastrofą. Pola elizejskie – Kraina szczęścia. Rajski zakątek Hadesu. Przenieść się na pola elizejskie – umrzeć. Miecz Damoklesa Historia starożytna Grożące niebezpieczeństwo. Węzeł gordyjski Historia Wielkiego Aleksandra Problem trudny do rozwiązania, skomplikowany. Kunsztowny węzeł z łyka w świątyni Zeusa w Gordion. Osoba, która go rozwiąże miała zostać władcą Azji Mniejszej. Aleksander Wielki przeciął go mieczem. Labirynt Tezeuszu Zawikłania, problemy. Labirynt został zaprojektowany na polecenie króla Minosa na Krecie przez Dedala. Zamieszkał w nim Minotaur. Kompleks Edypa Labdakidach Miłość do matki, nienawiść do ojca. Narcyz Narcyzie Człowiek zakochany w sobie. Objęcia Morfeusza Morfeuszu Sen. Strzała amora Erosie Miłość. Szata (koszula) Dejaniry Heraklesie Przywiązanie, które powoduje cierpienie i ból. Umierający centaur Nessos chciał zemścić się na Heraklesie. Polecił jego żonie swoją krew jako środek, który zapewni jej miłość męża. Ĺťona nasączyła koszulę Heraklesa krwią, która wywoływała i niego straszne męki. Uwolnili go od nich dopiero bogowie ofiarowując mu nieśmiertelność. Ośle uszy Midasie Symbol głupoty. Ambrozja – Coś bardzo smacznego. Prokrustowe łoże – Nieludzkie cierpienia. Proktus napadał na ludzi, a następnie obcinał im nogi lub rozciągał aby dopasować rozmiarem do swego łoża. Między Scyllą a Charybdą Odyseuszu Być w bardzo niebezpiecznej sytuacji, gdzie zagrożenie czai się z obu stron. Chimeryczny charakter – Osoba kapryśna, dziwaczna, nieprzewidywalna. Od Chimery- potwora łączącego cechy lwa, kozy i węża. Czapka niewidka Hadesie Daje możliwość pozostawania niewidzialnym. Posiadał ją Hades Drakońskie prawo – Prawo surowe, o charakterze zemsty. Drakon to imię prawodawcy i reformatora. Kraina cieni – Czyli grecki Hades, świat umarłych. Miłość lesbijska komedia attycka wyśmiewająca Safonę jako osobę nieobyczajną Termin określający miłość dwóch kobiet. Nić żywota – Oznacza los, przeznaczenie. Według Hezjoda przędzie ją Mojra Kloto. Nike – Symbolizuje zwycięstwo, tryumf, istoty, która niesie wieść o wygranej. Puszka Pandory Prometeuszu Źródło nieszczęść i kłopotów. Pandora otrzymała puszkę w posagu od Zeusa. Wbrew ostrzeżeniom puszka została otwarta i uwolniło się zamknięte w niej zło, nieszczęście, plagi, choroby, które do dziś dnia nękają ludzkość. Pegaz – Skrzydlaty koń Zeusa. Dosiąść Pegaza, czyli próbować sił w poezji, pisać wiersze. Pępek świata – Najważniejsza osoba, rzecz. Świątynię w Delfach uznawano za środek świata. Powrót do Itaki Odyseuszu Powrót do domu, ojczyzny. Pyrusowe zwycięstwo – Zwycięstwo opłacone nadmiernymi ofiarami. Od imienia króla Epiru – Pyrrusa Wejść na Parnas – Osiągnąć sukces, np. literacki. Górę Parnas uważano za siedzibę poezji i muzyki. Woda latejska – Woda dająca zapomnienie. Od rzeki zapomnienia Lete w Hadesie. Wróżba Tejrezjasza – Mądre, przenikliwe przewidywanie przyszłości. Tejrezjasz – ślepy wróżbita, który w młodości stracił wzrok, gdy ujrzał nagą Atenę w kąpieli. W zamian Zeus dał mu życie 7 razy dłuższe niż innym ludziom i dar jasnowidzenia.

mit o orfeuszu i eurydyce parandowski